Ել ու թող իմանա աշխարհը Որ արդար է քո ճանապարհը Ել ու թող, որ ազնիվ կռիվդ Երկնքում հաստատի պատիվդ Պռե՛գոմեշ Ա՛ռ հա՛ գոմեշ Պռե՛րե՛ գոմեշ Ա՛ռ հա՛ գոմեշ Տա՛ր հա՛ գոմեշ Պռե՛րե՛ գոմեշ Նա անհնազանդ է ու քար Աչքերում ապրում է լուռ պայքար Կյանքը հողի հետ մենամարտ Հաղթահարում է իր հոգով անպարտ Մեկն է բնության օրենքը Կամքն ուժեղ գտնում է ելքը Ու շարունակում տալ սերունդներ Մեկն է բնության պահանջը Որ մտքից հանի նահանջը Չի կարող երբեք նա հանձնվել Ել ու թող իմանա աշխարհը Որ արդար է քո ճանապարհը Ել ու թող, որ ազնիվ կռիվդ Երկնքում հաստատի պատիվդ Պռե՛գոմեշ Ա՛ռ հա՛ գոմեշ Պռե՛րե՛ գոմեշ Ա՛ռ հա՛ գոմեշ Տա՛ր հա՛ գոմեշ Պռե՛րե՛ գոմեշ Ցավն են անցկացնում դանդաղ Սարերից հոսող ջրերը պաղ Տաք արյունը գույնն է բախտի Բռնած ուղիդ ոչինչ էլ չի խախտի