Un oito de maio, ás dez da mañá, chegan ó camposanto dous cadaleitos, A chuvia e o vento acompáñaos. Dous homes esperan para soterralos A noite anterior, unha fría habitación. Ninguén da vila ó velorio asistiu Só a miseria e a esperanza acompañoulles, ata que amenceu Ninguén lles vai chorar Ninguén lles porá flores. Nun apartado dúas cruces cravadas sobre fondo branco, dous números en negro. Ó carón atópase o luxo e as flores. E unha lápida que prega, ningún lugar está lonxe Ninguén lles vai chorar Ninguén lles porá flores.