U lombarda

U Lombarda po utram liudno,
U prilavka tolcheia, davka.
Ehto te, komu sovsem trudno,
Na poslednij kon staviat stavki.

A ia sebe ne vru - dokhlyj nomer,
I nadezhdy - chepukha, gnat' ikh.
Ia vchera, - eshche b chut'-chut', - pomer,
Da pokhmelili koresha, mat' ikh.

Okh, krivaia ty moia tropka,
Ia i Boga i sebia trushu.
Ia k okoshechku vstaiu robko,
Ia proshu priniat' v zaklad dushu.

Ob'iavliaiut, slyshu, mne tsenu,
I tishina takaia, - mukh slyshno.
Ia gliazhu v kvitok, slovno v stenu:
Chto zh tak deshevo u vas vyshlo?

Chto l' iz breven u nee nervy?
Il' glaza u nej svelo s zhiru?
Raz ne mozhet razgliadet' sterva
Zolotoj moej dushi zhilu.

Tol'ko slyshu: "Grazhdanin - tishe!
Tak shumite, azh s litsa spali,
Prejskurant teper' takoj vyshel,
Znachit dushi deshevet' stali".

Ia zazhmu v kulak piatak mednyj,
Vyjdu v mir, kotoryj mne tesen.
Ia zhe vovse ne takoj bednyj,
Ia zh byvaiu inogda vesel.

I po vetru zapushchu tsennik,
Ne vernus' ia za dushoj, bros'te!
Raz tsena ej - piatachok deneg,
Tak nakhrena zh ona nuzhna vovse?

I vse putem. Vot tol'ko cherv' glozhet, -
V dushu pliunuli, - net sil drat'sia...
A ia zhe tozhe chelovek, Bozhe,
Da za chto zh oni nas tak, brattsy...