Glitrar enn í augum hinna
ástkæra gull
Þótt finnist þér þín veröld skolast burt
Finnst hún vera nálægt
en aldrei skynjar nærveru
Hver skilur þegar aldrei er spurt?
Continúa después del anuncio
Kemst ekki lengra að sinni
líður út er skyggja fer
aðeins sér nú það sem ekki er
Leggst undir feldinn við dagsins hnyg
(Felst fyrir vofum og hylur sig)
Situr í draumsins steingrýttu hlíð
og starir móts tómsins látlausu smíð
Nú sýnist sem svo
að þeir hreyfi við veggjum
Með heimana tvo
sem kveða í kross og reyna að vekja þig
Munt alltaf glitra í augum mínum
ástkæra gull