Pani Nadziejo, szarooka
Pani cierpliwa
Tylu Cię ludzi w noc głęboką
Do siebie wzywa
Usłysz głos mój pośród głosów tych
Wśród ludzi, co swój chleb
Kroją przy pustym stole
Szarooka, dojrzyj i mnie, dojrzyj mnie

Dniem błękitnieje portal nieba
Sklepiony ostro
Dniem jeszcze bardziej Ciebie mi trzeba
Nadziejo, siostro
Okno swe otwieram Ci co świt
Doczekać dnia, dnia, gdy
Chleb dla dwojga pokroję
Szarooka, dopomóż mi, pomóż mi
Pomóż mi, pomóż mi, pomóż mi