Manchmol Denk Ich Ahn Doheim

De Räuber

    Continues after the ad

    De Zick verjeht, de letzte fuffzehn Johr
    wor nix mih su wie et ens fröher wor
    Wie off han ich an unsere ahlen Baum jedaach
    un an dat Lagerfeuer medden en d'r Naach
    Dä Papp dä hätt en Seifekess jebaut
    em Sommer hammer Äppele jeklaut
    Kom ich dann met der Botz noh hus
    die soh bald wie ene Flicke us
    ming Mamm die hätt nit eine Ton jesaat

    Manchmol denk ich an doheim, un dann
    fällt mir widder en wat all ming Mamm
    für uns Pänz jeopfert hätt
    Dat wat söns nie einer däät
    Vun dä letzte Jrosche joov et dann
    noch e ies vun nevvenan, dem Mann
    Hätt et manchmol nit jerigg
    doch et wor en schöne Zick

    Continues after the ad

    Mi Schwester hatt met zwölf d'r eetste Fründ
    wie schnell hatt sich de Mamm dodran jewönnt
    dat alle veezehn Daach ne andre Tünnes kom
    un irjendwie däm Lisbett doch sing Jugend nohm
    Et eetste Bier, mir wor furchtbar schlääch
    De Mamm hätt nur jesaat: „jeschieht dir rääsch!"
    Doch an de Auge kunnt ich sin
    se nohm dat nit su einfach hin
    Bestimmp han ich ihr domols leid jedonn

    Song details

    Composition:

    Did you see an error?

    Enviar revisão