Rubens

| Em | Em | Em | Em |
(schalmei en tamboerijn)

[Verse 1]
Em                       E        
 Ze hielden toen nog feesten, die 
Bm              G
nu niet meer bestaan.
   Am            Bm            Em
Ze dronken en tempeestten, bij 
             D
nacht en volle maan.
    C    Em            Bm        
Die hagelblanke dames, wulps en 
           Bm/A
mals en vol van vel.
    G            Bm               
Die Rubensiaanse Venussen, ze 
            Em
kenden 't leven wel.

[Interlude]
| Em | G | G | G Bm |
| Bm | B | B | Em |

[Verse 2]
Continúa después del anuncio
Eliminar anuncios
Em               G                
  Bij al die overdadigheid, hield 
Bm                G
één het hoofd nog koel.
    Am7            Bm              
Hij gaf de teerste kleuren weer en 
Em              D
koos ze vrouwen zwoel.
    C              Em              
Dan schilderde hij 't warme, volle 
G            Bm
leven van ze af.
   G               Bm             
En toen 't gekonterfeit was, ging 
    Em
hij rusten in z'n graf.

[Interlude]
| Em | G | Em | Em |
| Em | A | A | Em |

[Verse 3]
Em                   G            
  Ze zijn zo roos en smakelijk, ik
 Bm                G
 weet niet hoe het komt.
    Am              Bm            
Dat vrouwen blijven kijken op een 
Gm           D/A
onsje of een pond.
       C          Em       
Als je al die appetijtelijke 
  G
vrouwspersonen ziet.
Bm           G             Bm   
Dan denk ik, kijk is die 
         G                Em
barokkers waren heus zo stom nog 
niet.

[Interlude]
| Em | Em | Bm/A |

[Verse 4]
Em                   G      
   Als ik Hélène zie mijmeren, 
      Bm              G
vanuit haar gulden lijst.
     Am         Bm               
Haar kriekerode mondje zie, haar 
G            D
leden goedgespijsd.
    C               Em            
Dan kijk ik met wat weemoed, naar 
    G          Bm
m'n eigen vege lijf.
           G            Bm        
En hoop ik vurig dat ik niet voor 
                     Em        Em
altijd sprokkelmager blijf.