breekbaar maar roofzuchtig
springt de ochtend om haar heen
dreigende wolken aan de einder
wij hebben de onrust gemeen
een man aan de rivier
een geweer in zijn hand
de wind fluistert
eenzaam
de so called wonderboy
van het verzopen land
de wind fluistert
eenzaam
kijk hoe obscuur en prachtig
kijk hoe ze voor het raam staat
ik zoek haar hand en hoor haar adem
haar ziel zwerft buiten over straat
een man aan de rivier
een geweer in zijn hand
de wind fluistert eenzaam
hij kan aan niks meer denken
kwam Jehova nu maar langs
de wind fluistert eenzaam
en dan opent ze haar ogen
veegt de make-up van haar hart
ik zie die prachtige vrouw weer
die ze was aan de start
ze wil niet langer stikken
onder die bolster van pijn
nee nee
er moet toch een uitweg zijn
ze heeft nu lang genoeg geboet
lieve anna, alles komt goed
lieve anna...