Muller

Ai meu gaiteriño
Ainda me acordo
Cando baixabas polo monte abaixo
E viñasme ti dicindo

Bota carne no pote, marianiña
Bota carne no pote, marianá
Un molete enteiro. Enservelletado
Unha bota con viño, chupáená

Muller, fartura de loitar
Qué che hei decire eu, muller?
Se ti és coma a terra nosa
E a terra é coma ti é!

Deixeivos a entrambas soias
Anque convosco quedei
Valeira está a terra, morna
Ti, sementada, abofé. (bis)

E o vento decía
Pronto hai de volver!
Pra tira-la fame, pra poder comer

Ai, muller, cántas noitiñas
Te deitaches coa tristura?
E o vento, ainda che traguía
As novas dos que marmuran

E o vento decía
Pronto hei de volver

Ti és o milagre da terra
E, a terra é un milagre teu
Mistura de mel e cerna
De fera e de anxo do ceo

Pariches de pé o fillo
Como fan no mente as bestas
E hoxe que volto vencido
Para que eu venza ti te deitas

O voltar, qué che hei decir?
Maldito o día e a hora
En que te deixei aquí
Pra percurar vida fora

O inverno da emigración
Roubóunos a primavera
Quén eu era, xa non son
E ti non és a que eras

Xa poden os leiros dar
Colleitas ben abondosas
Poden en madrí falar
Con palabras ben fermosas
Que nunca nos han de pagar
A nosa fame de outrora!

E o vento decía
Pronto hei de volver
Pra tira-la fame
Pra poder comer