Til Deg

Am Bb Am E

[Verse]
   Am                      E      
Du gledde meg så mykje, eg kan'kje
       Am
 gleda deg
    Dm
Det beste som eg hadde, Var alt for 
smått for deg.
    E           F               
Men denne vesle knoppen av mitt eige
Dm
 rosentre,
    Am                      E     
Den skal du ha til minne om 
     F
somaren og meg.
  Am                          
I fjor haust var den berre eit 
 E             Am
snøkvitt lite nor
Continúa después del anuncio
Dm
djupt nedi jorda, på rota åt si mor.
    E         F                Dm
Når somarsola vart so varm, då våga 
den seg opp,
    Am                            
og skaut så friske grøne blad, og 
E                 F
slik ein blodraud topp.
    Am                            
Men då var hausten her igjen, med 
E               Am
gufs frå hei og nut,
    Dm
det vart for seint, so altfor seint,
 han fekk kje spretta ut.
    E               F             
So laut han døy, og vondt det var 
   Dm
då vesle livet gjekk;
    Am                             
men lagnad-stålet av han skar, det 
E                 F
finst kje råd med slikt.
   Am                        E    
Og ilska rann med livet ut i 
        Am
tidens djupe hav,
    Dm
der lengt og liding, sorg og sut, ja
 alt skal gløymast av.
   E            F            Dm
Og rota som den grodde på må visna 
bort og døy,
    Am                          
for alt som lever her på jord er 
 E              F    Am
liksom gras og høy.