Prolog

Jeszcze jeden skurcz I światło ujrzysz pierwszy raz
Jeszcze tylko krzyk I Twój odliczać zaczną czas
Dziwne palce tego świata głaszczą ciało Twe
Nagie I bezbronne, przerażone pierwszym dniem

Droga daleka, dokąd pójdziesz nie wiesz sam
Na progu czekasz swego życia bram

Choć bezradny jednocześnie jesteś wolny tak
Obcy jeszcze Ci zakazów I nakazów smak
Nie znasz nienawiści, nie znasz wstydu ani kłamstw
Szczerość oraz prawda są istotą Twego ja

Nieskażony byt
Czysty jak łza
Z wolna nieuchronnie
Wsiąknie w ten świat

Kiedyś Ci powiedzą co jest dobre a co złe
Z tego masz być dumny, czego wstydzić trzeba się
Kiedy głośno mówić, kiedy nie otwierać ust
Zanim jednak dowiesz się, krzycz ile starczy tchu