Powiedz, powiedz czemu
Świat twój milczy cały blady od wzruszeń
Niczym słońce zaćmione przez księżyc
Czekające na chwile poruszeń?

Powiedz, czemu pragniesz
Dojrzeć w oknach świata część odległą
Niczym drzewo więdnące bez skargi
Czekające na deszcze z nadzieją!

Wstań, powiedz nie jestem sam
I nigdy więcej już nikt nie powie
Sępie miłości, nie kochasz
Ja jestem panią mych snów
Moich marzeń i lęków
Moich straconych dni
Moich łez, wylanych łez

Proszę, poczekajcie
Sen rozpłynął się w świtu płomieniach
Nie chcesz chyba powrócić jak Eos
W lekkich jak motyl marzeniach

Wstań, powiedz nie jestem sam
I nigdy więcej już nikt nie powie
Sępie miłości, nie kochasz
Ja jestem panią mych snów
Moich marzeń i lęków
Moich straconych dni
Moich łez, wylanych łez

Wstań, powiedz nie jestem sam
I nigdy więcej już nikt nie powie
Sępie miłości, nie kochasz
Ja jestem panią mych snów
Moich marzeń i lęków
Moich straconych dni
Moich łez, wylanych łez
(Wstań, powiedz nie jestem sam)
(I nigdy więcej już nikt nie powie)
(Sępie miłości, nie kochasz)
Ja jestem panią mych snów
Moich marzeń i lęków
Moich straconych dni
Moich łez, wylanych łez