Uderzył deszcz, wybuchła noc, przy drodze pusty dwór
W katedrach drzew, w przyłbicach gór, wagnerowski ton
Za witraża dziwnym szkłem, pustych komnat chłód
W szary pył rozbity czas, martwy, pusty dwór

Dorzucam drew, bo ogień zgasł, ciągle burza trwa
Nagle feria barw i mnóstwo świec, ktoś na skrzypcach gra
Gotyckie odrzwia chylą się i skrzypiąc suną w bok
I biała pani płynie z nich w brylantowej mgle

Zawirował z nami dwór, rudych włosów płomień
Nad górami lecę, lecę z nią, różę trzyma w dłoni

A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój
Nagle ptaki budzą mnie, tŁukąc się do okien
A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój
Nagle ptaki budzą mnie, tŁukąc się do okien

A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój
Nagle ptaki budzą mnie, tŁukąc się do okien
Znowu szary, pusty dom, gdzie schroniłem się
(A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój)
I najmilsza z wszystkich, wszystkich mi, na witraża szkle
(Nagle ptaki budzą mnie, tŁukąc się do okien)
Znowu w drogę, w drogę trzeba iść, w życie się zanurzyć
(A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój)
Chociaż w ręce jeszcze tkwi lekko zwiędła róża
(Nagle ptaki budzą mnie, tŁukąc się do okien)

A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój
Nagle ptaki budzą mnie, tŁukąc się do okien
A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój
Nagle ptaki budzą mnie, tŁukąc się do okien